บทที่54เมาเหล้าองุ่น

มองสภาพของเฟยเอ๋อตอนนี้ที่ใกล้จะฟุบหลับล้มลงไปเต็มทีโหลวเหยนหมิงได้แต่ลูบหน้าผากของนางด้วยความเอ็นดูเขารู้ดีว่านางดื่มอย่างไม่จำกัดตัวเองแน่นอนจนเมาแอ๋ถึงหยุดดื่ม

แขกต่างพากันทยอยกลับหมดขนาดฮ่องเต้ยังดื่มจนมึนต้องให้คนมาพยุงกลับตำหนักโหลวเหยนหมิงก้มลงมองเฟยเอ๋อที่เข

บทที่55ยั่วยวน

“ท่านอ๋องถึงตำหนักแล้วพะยะค่ะ！”รถม้าก็หยุดลงทันทีพอโหลวเหยียนหมิงได้ยินก็อุ้มเฟยเอ๋อที่กำลังดิ้นไปดิ้นมาลงจากรถม้าทันทีแล้วก็สั่งการทหารเฝ้าประตูไปสองสามความจากนั้นก็รีบอุ้มเฟยเอ๋อเข้าตำหนักไปทันที

“หืม...หนาวจังเลย...”ลมเย็นตอนกลางคืนก็พัดเข้ามาเบาๆเฟยเอ๋อจู๋ปากเล็กน้อยเ

บทที่56วันต่อมา

นางเป็นอะไรไป？

โหลวเหยนหมิงจ้องมองหญิงสาวที่นอนซบอยู่ในอ้อมอกของตัวเองคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะระงับอารมณ์ไว้ไม่ไหวจนได้ค้างกับนางจนฟ้าใกล้สางถึงยอมปล่อยให้นางนอนหลับอย่างสงบในอ้อมอกเขาได้

“หืออ...”เฟยเอ๋อที่นอนหลับอยู่ในอ้อมอกของเขาครางออกมาเบาๆแล้วพยายามมุดเข้ามาเพื่