บทที่44ความอ่อนนุ่ม

“หนาวไหม?”ใบหน้าหล่อเข้มและเหี้ยมโหดมาตลอดนั้น ตอนนี้มีรอยยิ้มอบอุ่นซึ่งผิดปกติไปโดยไม่ทราบสาเหตุอีกที่ฉูเฟยเอ๋อคิดมาตลอด ทั้งมือของโหลโหลวเหยนหมิงคว้าเอาศีรษะของเฟยเอ๋อมาจูบเบาๆ ช่วยนางจัดทรงผมใหม่ให้ดูเรียบร้อยขึ้น

เฟยเอ๋อไม่เข้าใจ มองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

บทที่45ยังคงเป็นพระชายา

ดวงอาทิตย์ช่วงบ่ายส่องแสงไปกระทบถึงเตียงนอน ผู้หญิงคนนั้นนอนหลับสามวันสามคืนเต็มๆ สีหน้าซีดเซียว ริมฝีปากไม่มีเลือด ร่างกายสวมด้วยชุดสีขาวนอนนิ่งๆอยู่ตรงนั้น ราวกับว่าไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยอะไรแบบนั้น

โหลวเหยนหมิงยืนอยู่ที่หน้าประตูมองไปที่เตียงนอนที่มีคนน

บทที่46ในค่ำคืนที่อบอุ่น

เฟยเอ๋อกระพริบตา ช้อนที่ริมฝีปาก รู้สึกว่าที่นี่มีอะไรแปลกๆ แกะออกจากมือของโหลเหยนหมิง หลังจากนั้นก็ถอยห่างออกเล็กน้อย

“เจ้าไม่ได้กินยาผิดใช่หรือไม่?”เฟยเอ๋อไม่ใช่คนโง่ จู่ๆก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจะทำให้นางเชื่อใจได้อย่างไรกัน?

ใบหน้าที่ยิ้มอยู่