บทที่ 30 ยั่วโมโห

พอได้ยินเสียงปิดประตูดังขึ้น เฟยเอ๋อรีบหมุนตัวเดินกลับมาทันที แล้วจ้องไปที่โหลวเหยนหมิง：“ท่านจะปิดประตูทำไม？ข้ายังต้องนำของว่างไปส่งตำหนักรั้วอสี๋นของท่านอีก！“

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้วแน่น แล้วใช้สายตาจ้องเฟยเอ๋อ：“คาดไม่ถึงว่ายังจะปากเก่งอยู่อีก！“

เฟยเอ๋อกัดฟันแน่น

บทที่ 31 หญิงสาวผู้โง่เขลากลับกลายเป็นหญิงสาวที่ชาญฉลาด

“พอดีเลยที่เจ้าพูดถึงเรื่องตัวอักษร“ โหลวเหยนหมิงยิ้มเบาๆมองเฟยเอ๋อที่เงยหน้าขึ้นพอดี แล้วจับข้อมือของนางไม่ให้ปฏิเสธได้แล้วเดินมาตรงโต๊ะของเขา เอากระดาษที่นางเขียนไว้ครั้งก่อนขึ้นมากางบนโต๊ะ

เฟยเอ๋อชะงักไป เบิกตากว้าง พอเห็นก็นึกถ

บทที่ 32 พิซซ่า

สี่เอ๋อในช่วงสองวันมานี้ตื่นนอนเช้ามาก พอตื่นมาทุกครั้งก็ไม่เคยเห็นเงาของนางเลย

เฟยเอ๋อเช็ดตาเสร็จก็ลุกนั่งที่เตียง มองออกไปข้างนอกที่พระอาทิตตั้งหัวโด่แล้ว บิดขี้เกียจไปมา อื้ม ดีมาก นอนสบายมาก ตอนนี้โชคดีที่งานนี้ไม่ต้องตื่นเช้าแล้วไม่ต้องใช้น้ำเย็นในการซักผ้า

แ