บทที่ 24 ถูกช่วยชีวิต

ได้ยินแค่ “เคว๊ก” เสื้อที่บางด้านในก็ถูกฉีกขาด

“ผิวของเจ้าช่างขาวเนียนนัก อ๊า....” พ่อบ้านจ้าวเห็นแล้วน้ำลายไหลอยากจะเข้าไปไซร้ที่ลำคอของนางทันที เฟยเอ๋อกรีดร้องอย่างสุดชีวิต ภาวนาขอแค่ให้มีคนเข้ามาช่วย นางไม่อยากตกเป็นของคนเลวทรามต่ำช้าอย่างเขา

ทันใดนั้น

บทที่ 25 ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า

“ขอบคุณ“ เฟยเอ๋อก้มหน้าพูดโดยที่รู้สึกทำตัวไม่ถูก ค่อยๆผละออกจากอกของเขาเบาๆ แล้วถอยหลังไปสองสามก้าว

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว ใช้สายตาที่เย็นชาหันไปมองผมที่ยุ่งเหยิงและสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของนาง พูดออกมาอย่างน้ำเสียงเยือกเย็น：“ไม่เห็นรู้มาก่อน ว่าคนเยี่ยงเจ้า

บทที่ 26 ใครเป็นศัตรูหัวใจของใคร

วันที่ 2 ..

วันที่ไม่ต้องตื่นเช้าไปทำงานนี่มันช่างสบายแท้จริง！

เฟยเอ๋อนอนอยู่ที่นอนอย่างมีความสุข หรี่ตามองออกไปนอกเรือนสาวใช้ที่พระอาทิตย์เลยช่วงเที่ยงมาแล้ว เขาถึงรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหิวข้าว รีบลุกขึ้นมาลูบท้องที่หิวจนแบนราบไปหมด

“วันน