บทที่ 23 เผชิญหน้ากับการดูถูก

“หยุดอยู่ตรงนั้น！”

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง ฉูเฟยเอ๋อหยุดชะงัก แล้วหันไปมองคนที่สั่งให้หยุด“พ่อบ้านจ้าว？”

พอรู้ว่าเป็นเขา เฟยเอ๋อก็รีบระวังตัวแล้วถอยออกมาทันที หลี่ตามองเขาแล้วเตรียมป้องกันตัว

“ไม่ตั้งใจทำงาน แล้วหนีออกมาข้างนอกท

บทที่ 24 ถูกช่วยชีวิต

ได้ยินแค่ “เคว๊ก” เสื้อที่บางด้านในก็ถูกฉีกขาด

“ผิวของเจ้าช่างขาวเนียนนัก อ๊า....” พ่อบ้านจ้าวเห็นแล้วน้ำลายไหลอยากจะเข้าไปไซร้ที่ลำคอของนางทันที เฟยเอ๋อกรีดร้องอย่างสุดชีวิต ภาวนาขอแค่ให้มีคนเข้ามาช่วย นางไม่อยากตกเป็นของคนเลวทรามต่ำช้าอย่างเขา

ทันใดนั้น

บทที่ 25 ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า

“ขอบคุณ“ เฟยเอ๋อก้มหน้าพูดโดยที่รู้สึกทำตัวไม่ถูก ค่อยๆผละออกจากอกของเขาเบาๆ แล้วถอยหลังไปสองสามก้าว

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว ใช้สายตาที่เย็นชาหันไปมองผมที่ยุ่งเหยิงและสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของนาง พูดออกมาอย่างน้ำเสียงเยือกเย็น：“ไม่เห็นรู้มาก่อน ว่าคนเยี่ยงเจ้า