บทที่ 234

“ท่านแม่！”

เมื่อเฟยเอ๋อเดินเข้าไปในตำหนักมั่นถัว ร่างเล็กๆผู้หนึ่งก็พุ่งเข้ามาในอ้อมแขนของนาง เฟยเอ๋อรีบอุ้มซาลาเปาที่กระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของนางไว้แน่น ก้มหน้าลงจูบบนใบหน้าของเขาอย่างรุนแรงสองที ：“ลูกรัก แม่คิดถึงเจ้าแทบจะขาดใจอยู่แล้ว！”

“ฮือ.....ท่านแม่ ท่านไปไหนมา！ เหยนเ

บทที่ 235

เป่ยหมิงอี้ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นลูบผมยาวๆบนบ่าของเฟยเอ๋อ แล้วใช้จมูกดมกลิ่นมันเบาๆ จนต้องยิ้มออกมา： “วิธีกล่อมลูกนอนเป็นเรื่องที่หาดูยากจริงๆ！”

“เอ่อ......แล้วมันเป็นอย่างไรละ?” เฟยเอ๋อขมวดคิ้ว “หากมีฝีมือ เจ้าก็กล่อมสิ！”

จริงๆแล้ว ถึงเขาจะเป็นพ่อของซาลาเปา แต่

บทที่236

เมื่อคืน ถึงจะไม่รู้ว่าเป่ยหมิงอี้ออกไปจากที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เฟยเอ๋อก็รู้ว่าเขาไม่ได้ค้างคืนที่ตำหนักมั่นถัวอย่างแน่นอน

เฟยเอ๋อก้มหน้าลง จากนั้นก็นั่งมองปิ่นมุกที่อยู่ในมือชิ้นหนึ่งอยู่ข้างโต๊ะ

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? นางมั่นใจว่าโหลวเหยนหมิงนั้นสูญเสียความทรงจำไป