บทที่ 212

“ท่านแม่...จะไม่ทุกข์ตรมอีกแล้วใช่หรือไม่” ซาลาเปาน้อยฉีกเรียวปากน้อยๆ ขึ้นอย่างน่าชัง ยิ้มพลางมองเฟยเอ๋อที่อีกหน่อยจะบันดาลโทสะจริงๆ

เพลิงโทสะทั่วกายที่เกือบจะถูกยั่วยุให้ลุกโชนบัดนั้นพลันมอดลง เฟยเอ๋อมองซาลาเปาที่ใบหน้าน่ารักแน่นิ่ง

“ฮี่ๆ...” ซาลาเปายกมือขึ้น สองมือตะปบเข

บทที่ 213

ดูออกถึงความตื่นตกใจของเฟยเอ๋อ หลิงเชียนเจว๋ทำเพียงยิ้มบางๆ

“เพียงแค่ข่าวลือเท่านั้นเอง ใครจะรู้ว่าแท้จริงเหมือนหรือไม่ ถึงอย่างไรข้าเองก็มิเคยเห็น” กล่าวพลาง หลิงเชียนเจว๋พลันหยัดกายยืนขึ้น หยิบพัดขึ้นมาเคาะบริเวณหน้าอกสองครั้ง หันหน้ามองทางสี่เอ๋อที่กลับมาจากด้านนอก ด้านหลังยัง

บทที่ 214

ฮ่องเต้มุ่นขนงเล็กน้อย จากนั้นจึงแย้มสรวลบางๆ พลางกล่าว “เจ้าชายที่ประเทศท่านส่งมาพำนักในราชวงศ์โหลงโฉงของพวกเรา ได้พิทักษ์ความสัมพันธ์อันดีงามระหว่างสองประเทศกว่าหนึ่งศตวรรษ แต่ว่าพูดมาก็ละอายใจ ราชวงศ์ของเรามีเจ้าหญิงเพียงองค์เดียว แต่เป็นมารดาของบุตรชายที่โตอายุหนึ่งขวบแล้ว บรรดาบุ