บทที่ 196

สำนักพิษที่หนึ่ง

หนันกงโม่เหยียนนั่งวางขาอยู่บนเก้าอี้หยกนิ่งๆ กึ่งหลับตากึ่งลืมตาอย่างเพลินๆ และก็กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่อย่างสบายใจ

“เจ้าสำนัก โหลวเหยนหมิงมาแล้วขอรับ！”

หนันกงโม่เหยียนรีบลืมตาขึ้นทันที พลันหันไปมองคนที่เข้ามารายงาน แล้วก็ขมวดคิ้วและหันไปเห็นโหลวเหย

บทที่ 197

“งั้นมันก็เป็นเรื่องในครอบครัวของข้า“ โหลวเหยนหมิงหันไปจ้องเขม่งหนันกงโม่เหยียนทันที

หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้ว แล้วก็พลันหมุนแวนที่นิ้วเล่นพลางพูดขึ้น：“อ๋องเหยียนหมิง วันนี้ท่านทำให้ข้าเลื่อมใสท่านมากจริงๆ“

โหลวเหยนหมิงยิ้มมุมปากนิดๆ：“ข้าเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องคนใน

บทที่ 198

“ต้องมีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน！“เฟยเอ๋อขมวดคิ้วไปมา แล้วเอามือไปลูบที่อกเขาไปมา：”ไม่มีอะไรเลย ไม่มียาถอนพิษ หนันกงโม่เหยียนไม่ได้เอายาถอนพิษให้ท่านใช่มั้ย？“

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว แล้วจับมือนางเอาไว้：“ไม่ใช่ ยาถอนพิษอยู่ที่ข้า“

“แต่ว่า.....แต่ว่า.....“ทำโหลวเหยนหมิงดูแปลกไปแบ