บทที่ 170

“ข้ารักษาเกือบหายดีมากแล้ว หนีออกจากที่นี่ยังเหลือแรงอีกเยอะ สรุปคือช่วงนี้เจ้าต้องกินข้าวให้มาก นอนหลับเยอะๆ แล้วก็ระมัดระวังร่างกายของตัวเอง ทุกอย่างมีข้าอยู่กับเจ้าตลอด ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าคิดหาวิธีช่วยข้า ข้าเคยบอกแล้ว ไม่มีทางที่ข้าจะอยู่ที่นี่ตลอดไป ตอนนี้ถึงเวลาที่ข้าจะต้องหนีออ

บทที่ 171

“ เป็นอะไร เจอเขาครั้งแรก เจ้าถึงกับจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่น่าให้เจ้าไปเจอเขาเลยจริง ๆ ถึงแม้ว่าเจ้าจะอดอาหารประท้วงเจ็ดถึงแปดวันข้าก็จะไม่ตอบตกลงเจ้า！” ในขณะที่มองไปทางเฟยเอ๋อที่ใจลอยก้มหน้าก้มตาอยู่ด้านข้าง หนันกงโม่เยวียนก็กัดฟันกรอดอย่า

บทที่ 172

“ เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหม? ” หนันกงโม่เยวียนยิ้มอย่างเยือกเย็น

“ ไม่ผิด ข้าแน่ใจ ” เฟยเอ๋อยกมือขึ้น เพื่อผลักเขาออกไป

หนันกงโม่เยวียนกลับโอบกอดเฟยเอ๋อไว้อย่างฉับพลัน แล้วใช้มือกดลงไปจุดสำคัญของหล่อนเพื่อไม่ให้หล่อนขยับตัวได้

“ เจ้า....... ” ดวงตาของเฟยเอ