บทที่ 162

หนึ่งเดือนผ่านไป—

เฟยเอ๋องอปากอย่างไม่พอใจ ที่ตลอดเวลาหนึ่งเดือนมานี้นางไม่สามารถที่จะหาทางเข้าไปในคุกใต้ดินได้เลย แล้วก็จ้องมองทหารที่เฝ้ายามอยู่ตรงนั้นอย่างเข้มงวด.....

ทันใดนั้น กลิ่นของคนที่คุ้นเคยก็ลอยมากับลมทันที ร่างของนางก็ล้มลงไปซบที่อกของเขาทันที ไม่ต้องเดาว่าเป็น

บทที่ 163

“วันนี้เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่สำนักต่างๆให้เกียรติมาร่วมงานนี้ ข้าขอคารวะพวกท่านด้วยเหล้าแก้วนี้！”หนันกงโม่ เหยียนใช้มือขวาโอบเอวเฟยเอ๋อเอาไว้ ส่วนมือซ้ายก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมารินแล้วก็ดื่มลงไปจนหมดแก้ว

เฟยเอ๋อกลับเอาแต่มองโหลวเหยนหมิง

เหยนหมิง....โปรดอย่าเข้าใจข้าผิดเลยนะ...

บทที่ 164

หลังจากงานเลี้ยงเสร้จสิ้น หนันกงโม่เหยียนก็เมาจนไม่ได้สนใจเฟยเอ๋อ นางจึงคิดที่จะวิ่งออกไปรั้งโหลวเหยนหมิงที่โดนทหารคุมตัวเอาไว้อยู่

แต่ว่าอยู่ดีๆแขนของนางก็ถูกดึงเอาไว้หนันกงโม่เหยียนใช้แขนดึงนางกลับมา

“พยุงข้าไปที่ศาลาน้ำ”หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้วแน่นเพราะรู้สึกปวดหัวนิดหน่อ