บทที่ 159

“เฟยเอ๋อ？”เพียงชั่วพริบตาดวงตาของโหลวเหยนหมิงแดงขึ้นมา กัดฟันมองคนที่เข้ามารับแส้แทนตัวเอง แต่ตัวเองกลับไม่สามารถที่จะยื่นมือออกไปกอดนางเอาไว้ได้เลย

เฟยเอ๋อหลับตาลง สีหน้าขาวซีดไปหมด ราวกับว่ารอยแส้ที่ฟาดลงไปที่แผ่นหลังของนางอย่างแสบร้อนจะพรากชีวิตของนางไปยังไงยังงั้น

“อ้าย

บทที่ 160

บนหลังรู้สึกเหมือนมีน้ำซึมเข้าไปข้างในทำให้รู้สึกเย็นสบาย จนสามารถทำให้ไม่รู้สึกถึงความปวดแสบปวดร้อน

เฟยเอ๋อลืมตาขึ้นและสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังทาบางอย่างลงบนหลังนาง นางนิ่งไปสักพักแล้วก็รีบลุกขึ้นมานั่งทันที แต่ว่าอยู่ดีๆไหล่นางก็ถูกกดเอาไว้ แล้วก็ต้องได้นอนลงไปเหมือนเดิม

“

บทที่ 161

เฟยเอ๋อไม่พูดอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลง

หนันกงโม่เหยียนใช้หางตามองนางที่นิ่งไปอย่างไม่มีสติ แล้วก็มองขนตาของนาง แล้วก็ลำคอที่ขาวเนียนชวนหลงใหล ถึงแม้ว่าเขาจะอยากได้ตัวนางมาเป็นของเขามากเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่สามารถใช้โอกาสนี้ทำแบบนั้นได้

ถูกต้อง หนันกงโม่เหยียนเป็นคนที่เลวทราม ใ