บทที่ 150

เมื่อผ่านอุปสรรคหลายอย่างไปได้ จนหลายเดือนต่อมา ในที่สุดหนันกงโม่เหยียนก็สามารถทำให้นิสัยที่ดื้อรั้นขององค์หญิงน้อยเปลี่ยนเป็นว่านอนสอนง่ายขึ้นมาได้บ้าง จนเขาสามารถมีป้ายที่สามารถเข้าออกวังได้อย่างสบาย พอเป็นแบบนี้ก็ทำให้ง่ายขึ้นเยอะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องคอยลักลอบปีนเข้าปีนออกวังอยู่ต

บทที่ 151

เฟยเอ๋อนั่งมองที่นี่กับความทรงจำที่คุ้นเคยอย่างเหม่อลอย ก็ยังคงสวยงามราวกับสวรรค์อยู่เหมือนเดิม ทั้งที่ผ่านมาตั้งเนิ่นนาน แต่ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนตอนนั้น ราวกับว่าไม่มีการเปลี่บยแปลงอะไรเลย

เมื่อห้าปีก่อน หนันกงโมเหยียนก็พยายามใช้ความอดทนในการเจาะทะลุกำแพงในใจขององค์หญิงเหยียน

บทที่ 152

หนันกงโม่เหยียนเดินเข้ามาหานาง แล้วก็จับเอวของนางเอาไว้ โดยที่ไม่สนว่านางจะขัดขืนยังไง แล้วก็ดึงนางลงไปบนพรมแข็งๆตรงพื้นทันที

“โอ้ย！“เฟยเอ๋อร้องออกมา แล้วรีบเอามือมาลูบที่ท้องตัวเองทันที แล้วหันกลับมาจ้องหน้าของหนันกงโม่เหยียนที่ดูจะไม่ดีมากๆเลยตอนนี้

“เห็นได้ชัดว่าในใจม