ตอน 134
ข้ามภพไร้รัก
บทที่ 134
จู่ๆ โหลวเหยยนหมิงก็กอดเฟยเอ๋อให้ลุกขึ้น เบี่ยงนางหลบออกจากมือของหลิงเชียนเจว๋ หันหน้าไปมองหลิงเชียนเจว๋ที่ขมวดคิ้วด้วยสายตาเยียบเย็น “ความประสงค์ดีของท่านชายหลิงข้าและชายารับรู้แล้ว แต่ว่าจวนอ๋องเองย่อมมีท่านหมอดีๆ มาตรวจนางเป็นธรรมชาติ เฟยเอ๋อก็ไม่ต้องไปจวนหลิงอีกแล้ว...”
หล
ตอน 135
บทที่ 135
จู่ๆ ทั่วเรือนกายของเฟยเอ๋อก็สั่นเทิ้ม ทิ้งมีดลงและหมุนกายหมายจะวิ่งหนี
โหลวเหยนหมิงสาวเท้าก้าวไปด้านหน้าคว้าแขนของเฟยเอ๋อเอาไว้ ลากนางเข้าสู่อ้อมอกอย่างดุดัน
“อา...” เฟยเอ๋อกระแทกเข้าสู่อ้อมอกของโหลวเหยนหมิง ในใจกลับเต้นคลั่งไม่ยอมหยุด “ท่าน...ท่านปล่อยข้า!”
ห
ตอน 136
บทที่ 136
รถม้าจอดอยู่หน้าประตูของจวนอ๋องเหยนหมิง โหลวเหยนหมิงก้มหน้าต่ำ มองเฟยเอ๋อที่นอนหลับอยู่กลางอ้อมกอด เสมือนว่าก้อนหินใหญ่ที่กองสะสมอยู่บริเวณหัวใจมานานเนิ่น ในที่สุดก็พังลง
“อื้อ...” โหลวเหยนหมิงไม่ได้วางแผนจะเรียกให้นางตื่น แต่บทที่อุ้มเฟยเอ๋อลงจากรถเมื่อสักครู่ เฟยเอ๋อพลันตื่น