บทที่120

สิบวันผ่านไป---

“วันนี้ท่านเป็นอะไรไป？“เฟยเอ๋อที่พึ่งจะเดินเข้ามาในลั่วหยวน ก็มองเห็นหลิงเชียนเจว่เดินกลับมาด้วยหน้าตาปลื้มปริ่ม

วันนี้นางก็แค่แอบนอนตื่นสายจนถึงเที่ยงก็เท่านั้น แต่ว่านางดีร้ายยังไง นางก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ ถ้าไม่นอนหลับพักผ่อนให้มาก ก็ดูจะทำร้ายร่างกายตั

บทที่ 121

“ร้องอะไร?” หลิงเชียนเจว๋มุ่นคิ้ว มองเฟยเอ๋อที่อยู่ในอ้อมอก

“อื้อ...” เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้น ฉับพลันก็ผลักหลิงเชียนเจว๋ออกอย่างจัง หมุนกายและยืนอยู่ด้านข้าง ช้อนสายตาจ้องมองเขา “ท่านกล้าจูบข้า! ท่านบุรุษตัวโต! ท่านกล้าจูบ...”

“หากไม่ใช้วิธีและการแสร้งทำเช่นนี้ เจ้าคิดว่าค

บทที่ 122

มักรู้สึกได้เนืองๆ ว่าในคำพูดของโหลวฮ่าวเยว่วันนี้ราวกับมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ โหลวเหยนหมิงพลันมุ่นคิ้วขึ้นมองยังเขา “เจ้ามีข่าวคราวของนาง?”

แววตาโหลวฮ่าวเยว่ทอประกายอ่อนๆ “ไม่มี...”

โหลวเหยนหมิงหรี่ตาเย็นเยียบลงมองทางสีหน้าของโหลวฮ่าวเยว่

“บอกว่าไม่มีก็ไม่มี