บทที่101

นางนั่งรอโหลวเหยนหมิงมาครึ่งค่อนวันแต่เขากลับไม่มาซักที

เฟยเอ๋อนั่งลงบนเตียงแล้วหันไปมองสี่เอ๋อที่กำลังเก็บของอยู่แล้วอยู่ดีๆนางก็ลงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเดินออกไปจากตำหนักเหยียนเฟยทันที

“ความสนุกของพระชายานี้เต็มเปี่ยมในทุกวันเลยหรอ？”

พอได้ยินเสียงของคนข้า

บทที่102

“เหอะ...งั้นก็แสดงว่าไม่มีอิสระอะไรเลย？”เฟยเอ๋อแลบลิ้น

“ก็ดีกว่าที่เจ้าไม่สามารถที่จะดูแลตัวเองได้！”โหลวเหยนหมิงถอนหายใจ

“เห็นๆกันอยู่ว่าท่านดูแลข้าได้ไม่ค่อยดีข้าก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนแออย่างรั้วอวิ๋นซะหน่อย！”เฟยเอ๋องอปากแล้วหันมานั่งลงบนเก้าอี้：“เอ่อใช่สองสามวันมานี้ทำ

บทที่103

ด้วยความเคยชินที่ชอบยื่นมือออกไปควานหาโหลวเหยนหมิง กลับพบว่าข้างกายของตัวเองไม่มีใคร

เฟยเอ๋อชะงักไปแล้วรีบลืมตาขึ้นมาทันที แล้วหันไปมองที่นอนของโหลวเหยนหมิง แต่กลับพบว่าเขาออกไปซักพักนึงแล้ว

“องค์หญิงท่านตื่นแล้วหรอเพคะ？”สี่เอ๋อเดินเข้ามาที่ข้างเตียง แล้ววางชามน้ำลง แ