บทที่ 191 ขอบคุณที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่(1)

ในพระตำหนัก ฮ่องเต้เหลี้ยวทรงนั่งพิงบนแท่นพระบรรทมอ่อนแรง ทรงทอดพระเนตรไปทางฮหานชางยิงแล้วแย้มสรวล ตรัสว่า “คิดไม่ถึงว่าปีที่เกิด พวกเรายังมาพบกันได้ เด็กหญิงบ้านเซี่ยคนนั้นก่อเรื่องขึ้นมา นางยังมีท่าทางบางอย่างเหมือนของเจ้าในปีนั้นจริงๆ ทรงพลังและ

บทที่192 ขอบคุณที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่(2)

เห็นเช่นนี้เจี่ยนจู๋ถอนหายใจหมดปัญญา ช่วงที่ผ่านมาเขาเคยชินที่นางเป็นเช่นนี้ เขาไม่โทษนาง เข้าใจนางเพราะในใจนางหวาดกลัว กินยาทุกวันแต่มองไม่เห็น สำหรับนางมันคือความทนทุกข์ทรมาน

เขาลุกขึ้นไปหยิบถ้วยยาที่แตกบนพื้น ได้ยินเสียงขูดบนพื้นเบาๆบทที่เขาเก็บถ้

บทที่ 193 ทำตัวดีๆแล้วยอมรับพวกเขาเถอะ(1)

“เหตุใดพวกท่านถึงมาที่นี่?”

แย่ยี่ยุ้งเคยชินกับพฤติกรรมเมินเฉยของนางแล้ว นางตอนนี้เทียบกับเมื่อก่อน แม้ไม่นับเป็นแม่แต่ก็ไม่ควรไล่นางอีก

นางมองเอาอกเอาใจเซี่ยอีอี ยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ยินว่าพ่อเจ้าบอกว่าเขาไม่ได้พบหน้าเจ้านานแล้ว เจ้าไม่เข้