บทที่192 ขอบคุณที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่(2)

เห็นเช่นนี้เจี่ยนจู๋ถอนหายใจหมดปัญญา ช่วงที่ผ่านมาเขาเคยชินที่นางเป็นเช่นนี้ เขาไม่โทษนาง เข้าใจนางเพราะในใจนางหวาดกลัว กินยาทุกวันแต่มองไม่เห็น สำหรับนางมันคือความทนทุกข์ทรมาน

เขาลุกขึ้นไปหยิบถ้วยยาที่แตกบนพื้น ได้ยินเสียงขูดบนพื้นเบาๆบทที่เขาเก็บถ้

บทที่ 193 ทำตัวดีๆแล้วยอมรับพวกเขาเถอะ(1)

“เหตุใดพวกท่านถึงมาที่นี่?”

แย่ยี่ยุ้งเคยชินกับพฤติกรรมเมินเฉยของนางแล้ว นางตอนนี้เทียบกับเมื่อก่อน แม้ไม่นับเป็นแม่แต่ก็ไม่ควรไล่นางอีก

นางมองเอาอกเอาใจเซี่ยอีอี ยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ยินว่าพ่อเจ้าบอกว่าเขาไม่ได้พบหน้าเจ้านานแล้ว เจ้าไม่เข้

บทที่ 194 ทำตัวดีๆแล้วยอมรับพวกเขาเถอะ(2)

แม้ว่าเซี่ยหวินเทียนไม่เข้าใจน้องสาวคนนี้มากนัก แต่เขารู้ว่าท่าทางอารมณ์เสียของนางอย่างนี้ไม่ได้เป็นกับทุกคน ถ้านางไม่ถือว่าเป็นคนใกล้ชิดนางจะอยู่ที่นี่และพูดบ่นไปทำไมกัน ตามนิสัยนางน่าจะสลัดมือเดินทิ้งไปตั้งนานแล้ว

เขาหันกลับไปมองทางหฮานชางยิง “ไ