บทที่ 120 ข้าแต่งกับเฟิงชึ่งย่วนแน่นอน

ตำหนัเซิว

เสียงร้องโหยหวนดังจากในตำหนัก ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นเสียงใครร้องออกมา เขาผลักประตูเดินเข้ามาข้างใน ใต้เท้าซิวหันกลับมาก็ชะงัก หลังจากนั้นถามด้วยความตกใจ

“องค์ชาย องค์ชายเก้า! ท่าน หน้าท่าน.....”

ซิวหลี่หยางได้ยินคำพูดเงยศีรษะขึ้น

บทที่ 121กลับมาแล้ว

/

ซีงหมั่นหลาว

ตลอดช่วงเช้า เซี่ยอีอีแน่นิ่งอยู่ในห้องของเซียวฉี นางหมอบลงบนโต๊ะ นอกจากเสียงถอนหายใจก็ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย

เซียวฉีกำลังต้มชาอยู่ข้างๆ ไม่ไปรบกวนนาง เพียงแต่เวลาผ่านไปนาน เขาก็ห่วงว่านางไม่อยากจะพูดขึ้นมาแล้วจริงๆหรือ

“ให้เจ้าใช้สมองหนักเช่น

บทที่122 พี่สะใภ้เก่งจริงๆ

"พระสนม ข้าพึ่งได้ข่าวว่าองค์ชายใหญ่พาเด็กทั้งสองคนกลับมาแล้วเพคะ"

ได้ยินคำพูด หน้าเหนียนเฟยที่กำลังยิ้มก็หยุดชะงัก แต่เย่นเซียวกลับค่อยๆขยับลุกขึ้นวิ่ง "เจ้าว่าอะไรนะ? เสด็จพี่กับลูกสองคนกลับมาแล้ว? ตอนไหน พวกเขาอยู่ที่ไหน ข้าจะไปดูพวกเขา"

กำลังจะเดิน ทันใ