บทที่119เจ้าถูกตีจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม（2）

ตงวี่มองไปทางเซี่ยอีอีด้วยความอึ้งพอเห็นสีหน้าที่จะระเบิดของเธอแล้วตงวี่จึงไม่กล้าที่จะตอบรับคำขอนี้ของเขาจริงๆ

เซียวฉีเห็นแล้วก็หัวเราะจากนั้นก็พูดในมุมกว้างว่า“องค์ชายเก้ามีจิตใจดีเจ้าก็ปล่อยเขาไปเถอะ”

“ปล่อย”

เสียงที่ดังขึ้น

บทที่ 120 ข้าแต่งกับเฟิงชึ่งย่วนแน่นอน

ตำหนัเซิว

เสียงร้องโหยหวนดังจากในตำหนัก ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นเสียงใครร้องออกมา เขาผลักประตูเดินเข้ามาข้างใน ใต้เท้าซิวหันกลับมาก็ชะงัก หลังจากนั้นถามด้วยความตกใจ

“องค์ชาย องค์ชายเก้า! ท่าน หน้าท่าน.....”

ซิวหลี่หยางได้ยินคำพูดเงยศีรษะขึ้น

บทที่ 121กลับมาแล้ว

/

ซีงหมั่นหลาว

ตลอดช่วงเช้า เซี่ยอีอีแน่นิ่งอยู่ในห้องของเซียวฉี นางหมอบลงบนโต๊ะ นอกจากเสียงถอนหายใจก็ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย

เซียวฉีกำลังต้มชาอยู่ข้างๆ ไม่ไปรบกวนนาง เพียงแต่เวลาผ่านไปนาน เขาก็ห่วงว่านางไม่อยากจะพูดขึ้นมาแล้วจริงๆหรือ

“ให้เจ้าใช้สมองหนักเช่น