บทที่118เจ้าถูกตีจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม

พอร่างกายของเย่นจี่นแข็งทื่อแล้วล้มลงบนเก้าอี้ข้างๆเธอหัวเราะอย่างผิดหวังแล้วพูดว่า“ตั้งแต่ยังเล็กข้าก็ไม่เหมือนกับพวกเจ้าพวกเจ้าอาศัยอยู่ข้างกายของเสด็จแม่ตัวเองแต่ข้ากลับถูกดูแลโดยแม่เลี้ยงเมื่อก่อนข้ามักจะอิจฉาที่พวกเจ้าทั้งสองได้มีชีวิตอย่างอิสระในบท

บทที่119เจ้าถูกตีจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม（2）

ตงวี่มองไปทางเซี่ยอีอีด้วยความอึ้งพอเห็นสีหน้าที่จะระเบิดของเธอแล้วตงวี่จึงไม่กล้าที่จะตอบรับคำขอนี้ของเขาจริงๆ

เซียวฉีเห็นแล้วก็หัวเราะจากนั้นก็พูดในมุมกว้างว่า“องค์ชายเก้ามีจิตใจดีเจ้าก็ปล่อยเขาไปเถอะ”

“ปล่อย”

เสียงที่ดังขึ้น

บทที่ 120 ข้าแต่งกับเฟิงชึ่งย่วนแน่นอน

ตำหนัเซิว

เสียงร้องโหยหวนดังจากในตำหนัก ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นเสียงใครร้องออกมา เขาผลักประตูเดินเข้ามาข้างใน ใต้เท้าซิวหันกลับมาก็ชะงัก หลังจากนั้นถามด้วยความตกใจ

“องค์ชาย องค์ชายเก้า! ท่าน หน้าท่าน.....”

ซิวหลี่หยางได้ยินคำพูดเงยศีรษะขึ้น