บทที่117องค์ชายเก้า

เซี่ยอีอีเดินกลับตลอดทางเธอรู้ว่าข้างหลังมีคนตามมาแน่นอนเธอก็รู้ว่าคนที่ตามเธอเป็นใครเพียงแต่ว่าเด็กคนนี้จะทำอะไรกันแน่?

เธอมาที่นี่เพียงไม่กี่วันยังไม่ทันได้สืบหาคนนี้เธอรู้แค่ว่าจูนหวางมีลูกสามคนที่เหลือล้วนเสียไปหมดหลังจากที่รู้เรื่องนี้เซี่ยอีอีก็เข้าใจแล้วว่ายาพิษบ

บทที่118เจ้าถูกตีจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม

พอร่างกายของเย่นจี่นแข็งทื่อแล้วล้มลงบนเก้าอี้ข้างๆเธอหัวเราะอย่างผิดหวังแล้วพูดว่า“ตั้งแต่ยังเล็กข้าก็ไม่เหมือนกับพวกเจ้าพวกเจ้าอาศัยอยู่ข้างกายของเสด็จแม่ตัวเองแต่ข้ากลับถูกดูแลโดยแม่เลี้ยงเมื่อก่อนข้ามักจะอิจฉาที่พวกเจ้าทั้งสองได้มีชีวิตอย่างอิสระในบท

บทที่119เจ้าถูกตีจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม（2）

ตงวี่มองไปทางเซี่ยอีอีด้วยความอึ้งพอเห็นสีหน้าที่จะระเบิดของเธอแล้วตงวี่จึงไม่กล้าที่จะตอบรับคำขอนี้ของเขาจริงๆ

เซียวฉีเห็นแล้วก็หัวเราะจากนั้นก็พูดในมุมกว้างว่า“องค์ชายเก้ามีจิตใจดีเจ้าก็ปล่อยเขาไปเถอะ”

“ปล่อย”

เสียงที่ดังขึ้น