บทที่111รักเจ้าแต่เกลียดเจ้ามากกว่า

ฝนตกหนักหน่วงตลอดทั้งคืนแต่ภายใต้ฝนคึกคะนองนี้ข้างกายตงหมิงกลับมีเงาของใครบางคนอยู่ข้างๆเพิ่มเข้ามา

ถึงแม้หลังเอ่อจะไม่รู้ว่าทำไมตนเองต้องมากางร่มให้คนที่โดนทำโทษคุกเข่าอยู่ตรงนี้แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของคุณหนูเธอเลยต้องทำตาม

เสื้อผ้าเปียกไป

บทที่112รักเจ้าแต่เกลียดเจ้ามากกว่า（2）

ได้ยินเช่นนี้แล้วเซี่ยอีอีก็พยักหน้าคิดอยู่ว่าจะรั้งไว้ดีไหมเซียวี่ซื่อที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นมา“ไปหาท่านพ่อหรอคะ?ข้าก็จะไป”

พอพูดประโยคนี้จบเซี่ยอีอีไม่ได้รู้สึกอะไรแต่แย่ยี่ยุ้งกลับไม่ยอมเธอดึงมือเล็กที่เต็มไปด้วยเหงื่อขมวดคิ้วแล้วพูด“ไม่ได้นะเจ

บทที่113เป็นไปได้เยี่ยงไร

พลังแห่งฝ่ามือถูกปล่อยออกยังไม่ทันรอให้ทหารที่ขวางอยู่ตรงประตูไหวตัวทันทหารพวกนั้นก็ถูกสะเทือนจนแตกกลุ่มเว่ยหมิงเดินออกมาแล้วบีบคอคนที่แอบอยู่ด้านหลังของทหารใช้แรงมหาศาลมากทำให้สีหน้าของเธอซีดจางดวงตาทั้งสองเหมือนจะทะลักออกมาเลย

“ท่านอ๋องหยง”

หลี่เต๋อซ