บทที่112รักเจ้าแต่เกลียดเจ้ามากกว่า（2）

ได้ยินเช่นนี้แล้วเซี่ยอีอีก็พยักหน้าคิดอยู่ว่าจะรั้งไว้ดีไหมเซียวี่ซื่อที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นมา“ไปหาท่านพ่อหรอคะ?ข้าก็จะไป”

พอพูดประโยคนี้จบเซี่ยอีอีไม่ได้รู้สึกอะไรแต่แย่ยี่ยุ้งกลับไม่ยอมเธอดึงมือเล็กที่เต็มไปด้วยเหงื่อขมวดคิ้วแล้วพูด“ไม่ได้นะเจ

บทที่113เป็นไปได้เยี่ยงไร

พลังแห่งฝ่ามือถูกปล่อยออกยังไม่ทันรอให้ทหารที่ขวางอยู่ตรงประตูไหวตัวทันทหารพวกนั้นก็ถูกสะเทือนจนแตกกลุ่มเว่ยหมิงเดินออกมาแล้วบีบคอคนที่แอบอยู่ด้านหลังของทหารใช้แรงมหาศาลมากทำให้สีหน้าของเธอซีดจางดวงตาทั้งสองเหมือนจะทะลักออกมาเลย

“ท่านอ๋องหยง”

หลี่เต๋อซ

บทที่114เป็นไปได้เยี่ยงไร（2）

เซียวี่ซื่อเดินมาหาเว่ยหมิงเงยหน้าขึ้นมามองเขาอยู่พักใหญ่แล้วเม้มปากเล็กน้อยจากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร“ท่านพ่อวี่ซื่อมารับท่านกลับบ้านแล้วเจ้าค่ะ”

เห็นเช่นนี้แล้วเว่ยหมิงก็ตรึงที่ใจคำว่าท่านพ่อนั้นเขาต้องผ่านความลำบากมาเท่าไหร่ถึงจะได้ยินคำนี้ในใจมีคว