บทที่ 106 ไม่โทษเจ้า

กลางดึก เงาสีขาวขยับมือเท้าไปมาแล้วมุดเข้าไปในสวนอีกสวนหนึ่ง มองดูห้องที่มืดมน เซี่ยอีอีกอดหมอนในอ้อมกอดอย่างแน่น แล้วด้วยพูดเสียงที่เบา “คนบ้า นี่หลับจริงหรอ”

เปิดประตูแล้วเดินเข้าไป เธอพยายามเดินให้เบาที่สุด มาถึงข้างเตียง มองดูมุ้งที่อยู่ขยับไปมาเบาๆรอบเตียง ท

บทที่ 107 เจ้าติดค้างคำอธิบายต่อข้า

ณ ห้องกลาง เว่ยหมิงทำความเข้าใจกับสถานการณ์ของเซี่ยอีอี ถึงแม้ว่าหฮานชางยิงและแย่ยี่ยุ้งจะบอกว่าไม่มีทางทำให้เซี่ยอีอีเกิดเรื่อง แต่เขาก็ยังคงเป็นห่วง เขาไม่คิดว่าเธอจะร้ายแรงเพียงนี้ ยิ่งไม่รู้ไปใหญ่ว่าเธอต้องอดทนกับอะไรมาบ้างถึงจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงทุกวันนี

บทที่ 108 แม่ลูกพบหน้ากัน

ณ หมู่บ้านอี้หลิง

ภายในห้อง เว่ยหมิงนั่งอยู่ข้างๆเหมือนคิดอะไรอยู่ นานอยู่สักพักเขาก็ไม่เอ่ยปากสักคำ เซี่ยอีอีนั่งอยู่ข้างเตียงทำสมาธิ แต่ก็ไม่สามารถรวบรวมสติได้สักที เธอหลับตาแล้วลืมตา อยากสังเกตเว่ยหมิงตลอดเวลา

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากพูดขึ้นม