บทที่ 105 เจ้าตัวแสบข้าคิดถึงเจ้าจังเลย

เว่ยหมิงเดินมาจากทางสะพานหิน เขามองเห็นเงาลางๆของใครบางคนที่นั่งอยู่บนชิงช้า เท้าของเขาขยับยากราวกับหิน เขาอยากรู้คำตอบจากเธอ แต่ก็กลัวคำตอบจะไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง

คนที่อยู่ไกลพ้นคนนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้า พวกเขารู้จักกันมาหลายเดือนแล้ว แต่ว่า มีแค่ค

บทที่ 106 ไม่โทษเจ้า

กลางดึก เงาสีขาวขยับมือเท้าไปมาแล้วมุดเข้าไปในสวนอีกสวนหนึ่ง มองดูห้องที่มืดมน เซี่ยอีอีกอดหมอนในอ้อมกอดอย่างแน่น แล้วด้วยพูดเสียงที่เบา “คนบ้า นี่หลับจริงหรอ”

เปิดประตูแล้วเดินเข้าไป เธอพยายามเดินให้เบาที่สุด มาถึงข้างเตียง มองดูมุ้งที่อยู่ขยับไปมาเบาๆรอบเตียง ท

บทที่ 107 เจ้าติดค้างคำอธิบายต่อข้า

ณ ห้องกลาง เว่ยหมิงทำความเข้าใจกับสถานการณ์ของเซี่ยอีอี ถึงแม้ว่าหฮานชางยิงและแย่ยี่ยุ้งจะบอกว่าไม่มีทางทำให้เซี่ยอีอีเกิดเรื่อง แต่เขาก็ยังคงเป็นห่วง เขาไม่คิดว่าเธอจะร้ายแรงเพียงนี้ ยิ่งไม่รู้ไปใหญ่ว่าเธอต้องอดทนกับอะไรมาบ้างถึงจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงทุกวันนี