บทที่104 ปฏิเสธไม่ได้

หลินหลางเก๋อ

ซูกง——

ซูกง——

เสียงเรียกดังคำรามขึ้น ซูกงสีหน้ายังไม่ทันแสดงความดีใจ ก็เห็นเงาของเด็กสองคนนั้นวิ่งกระโจมเข้ามา เห็นแบบนี้ ซูกงจากที่หน้าเคร่งขรึมก็ได้ยิ้มขึ้น จากนั้นเซียวี่ซื่อและเซี่ยเฉินวี่ก็ได้โถตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

บทที่ 105 เจ้าตัวแสบข้าคิดถึงเจ้าจังเลย

เว่ยหมิงเดินมาจากทางสะพานหิน เขามองเห็นเงาลางๆของใครบางคนที่นั่งอยู่บนชิงช้า เท้าของเขาขยับยากราวกับหิน เขาอยากรู้คำตอบจากเธอ แต่ก็กลัวคำตอบจะไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง

คนที่อยู่ไกลพ้นคนนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้า พวกเขารู้จักกันมาหลายเดือนแล้ว แต่ว่า มีแค่ค

บทที่ 106 ไม่โทษเจ้า

กลางดึก เงาสีขาวขยับมือเท้าไปมาแล้วมุดเข้าไปในสวนอีกสวนหนึ่ง มองดูห้องที่มืดมน เซี่ยอีอีกอดหมอนในอ้อมกอดอย่างแน่น แล้วด้วยพูดเสียงที่เบา “คนบ้า นี่หลับจริงหรอ”

เปิดประตูแล้วเดินเข้าไป เธอพยายามเดินให้เบาที่สุด มาถึงข้างเตียง มองดูมุ้งที่อยู่ขยับไปมาเบาๆรอบเตียง ท