บทที่ 90 พบซุ่มโจมตี

กินจนถึงท้ายสุด เฉินฮ่าวซึ่งไม่ชอบกินขนมหวานมาโดยตลอด น่าทึ่งที่ชิงกินขนมดอกหอมหมื่นลี้ที่วิจิตรงดงามจากปากเหลียงซินมาสองจาน

ทุกครั้งที่เขาโน้มตัวลง ลิ้นอันอบอุ่นมักจะสัมผัสนิ้วมือของเหลียงซินอย่างไม่เจตนา เห็นนางรีบดึงกลับไป จากนั้นจึงกินลงไปในคำเดียว

ร

บทที่ 91 แรกรู้จักคุณชายเซียว

บุรุษผู้นั้นพลันเงียบเสียงลง สายตาตกอยู่ที่ร่างของเหลียงซิน กวาดสายตามองนางอย่างรวดเร็ว ประเดี๋ยวขมวดคิ้วประเดี๋ยวหรี่ตา ความหวาดกลัวในดวงตาจางหายไปทันที แทนที่ด้วยความรู้สึกสนใจอย่างยิ่ง

เหลียงซินก้มศีรษะลงมอง และเห็นเสื้อผ้าบุรุษบนร่างของนาง ได้แหวกออก

บทที่ 92 เจ้าป้อนข้ากิน

ตอนนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ ไม่มีไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ ทั้งยังไม่มียาฆ่าเชื้อ ไม่อาจหยิบออกมาราดแผลฆ่าเชื้อได้ ทำความสะอาดบาดแผลจึงกลายเป็นเรื่องที่ยากลำบากยากยิ่ง เหลือเพียงต้องทำความสะอาดบาดแผลด้วยน้ำเท่านั้น

ดูท่าหลังจากกลับไปที่ตำหนักแล้ว จำเป็นต้องผลิตยาแบบสม