บทที่4 เจ้าช่างจิตใจดีงาม

เหลียงซีนนั้นรอเพื่อให้แน่ใจว่าสาวใช้ไม่ได้ขยับตัวเข้ามา นางจึงวางใจ ฝีมือของเฉินเฮ่าที่เคยลงมือกับนางนั้น นางรู้ดีจึงไม่อยากให้ความเจ็บปวดนี้ตกไปอยู่บนร่างกายของสาวใช้ที่ไม่มีความผิดอะไร

นางมองไปยังเฉินเฮ่า ปากนั้นยิ้มแย้มอยู่ แต่ในใจของนางกลับด่

บทที่5 รสชาติของความทุกข์ทรมาน

“อยากดื่มน้ำสักหน่อยไหมเจ้าคะ”

บนใบหน้าของสาวใช้ทั้งสองคนล้วนปรากฏความกังวลออกมา ดวงตาของชิวยั่วนั้นยังเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา สาวใช้สองคนนี้มีใจที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของร่างเดิมยิ่งนัก แต่นางกลับไม่เคยรับรู้เลย

“ชิวยั่ว...แค่กแค่ก...” เหลียงซีนอยา

บทที่6 แขกไม่ได้รับเชิญ

ฉนฮัวคิดอย่างกลัดกลุ้มอยู่ชั่วครู่แล้วค่อยเอ่ยขึ้น “ข้าเหมือนจะเคยได้ยิน แต่ไม่เคยเห็นหนังสือแบบนั้นเลยเจ้าคะ”

เหลียงซีนก็กลัดกลุ้มเช่นกัน นางก็ยังไม่มีอาจารย์ มองไปยังความมืดในยามราตรี นึกว่าวันนี้คงจะผ่านไปอย่างเงียบสงบ คิดไม่ถึงว่าจะมีแขกที่ไม่ได้รั