บทที่ 30

ผายปอด

เสียงร้องเรียกเพิ่งดังออกมา รอบด้านต่างก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความตกใจ เสียงโหวกเหวกโวยวาย เสียงวิ่ง ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย

เหลียงซินหมดกะจิตกะใจที่จะดูการแข่งเรือของเฉินห้าวอีกต่อไป ทั้งตัวและใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเฉินเช่อที่ตกลงไปในทะเลสาบ

น้ำในทะเ

บทที่ 31

พระชายาของพระองค์

“หากข้าต้องการตรวจสอบแล้วล่ะก็วิธีการมีมากมายนัก เพียงแต่ว่าข้ามีเหตุจำเป็นอะไรที่จะต้องเสียแรงเพื่อหญิงเช่นเจ้า？” เฉินห้าวก้มศีรษะลงมาก็มองเห็นดวงตาที่สดใสของเธอ

เธอกระพริบตาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ทั้งยังก้มศีรษะลงต่ำ มีท่าทีที่ดูราวกั

บทที่ 32

ฝันหวานไปเถอะ

ที่จริงแล้ว เหลียงซินจงใจเอ่ยถึงเรื่องสุนัขตัวนั้นต่อพระพักตร์ฮ่องเต้หมิงเจา ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมให้องค์หญิงรุ่ยเหอนำของผู้อื่นมามอบเป็นของขวัญให้อีกคนโดยไม่ต้องเสียอะไรเลยอย่างเด็ดขาด

หากฮ่องเต้หมิงเจารู้ว่าสุนัขตัวนั้นที่จริงเป็นขององค์ชาย