บทที่ 23 รักษาชีวิตคน

ตำหนักเฉาหยางในเวลานี้ มีผู้คนแวะเวียนเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

หมอหลวงท่านหนึ่งถอนหายใจเดินออกมาจากในห้อง ส่วนอีกท่านหนึ่งเดินเข้าไปด้วยความมั่นใจ จากนั้นก็ถอนหายใจกลับออกมา

เหลียงซินที่ตอนนี้คิ้วขมวดเข้าหากัน จ้องมองดูหมอหลวงที่มีทีท่าทำ

บทที่24 คนของข้า

ดูเขาที่กำลังโมโห อารมณ์ของเหลียงซินกลับเริงร่าเป็นพิเศษ

หากเขารู้ว่าเป็นนางที่ช่วยเขาเอาไว้ เขาจะมีอารมณ์อย่างไรนะ ถูกคนที่ตัวเองรังเกียจช่วยชีวิตเอาไว้ ยังต้องติดหนี้บุญคุณอีก ในใจจะต้องรู้สึกทรมานมากเป็นแน่

แต่เหลียงซินกลับอยากบอกความจร

บทที่ 25 จะต้องเอานางมาเป็นของข้าให้ได้

เหลียงยินรู้ว่าตนเองไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานนัก ทั้งยังไม่อยากรับมือกับเหลียงซินอีกต่อไป จึงขอตัวออกไปอย่างรู้กาลเทศะ

จะให้ประชันฝีปาก นางคงไม่สามารถพูดชนะเหลียงซินได้ แต่หากจะให้ประชันเรื่องความรักที่มีให้ของเฉินห้าวแล้วล่ะก็ นางเหนือกว่าอย่า