บทที่ 179 ความตายสบายเกินไป

ถึงแม้รูปแบบของฝ่ายตรงข้ามจะไม่ชัดเจนนัก ถึงขนาดยังสับสนอยู่มาก แต่ว่ามาอย่างรวดเร็วยิ่ง เหลียงซินถูกวิชามั่วซั่วของนางทำให้ปั่นป่วนเล็กน้อย แทบจะควบคุมสติไม่อยู่ จำเป็นต้องรับดาบ

ในพลันที่ดาบทั้งสองอยู่ตรงข้ามกัน ในที่สุดเหลียงซินก็จำได้ วิชาดาบของคนผู้นี้เหมือ

บทที่ 180 ทำลายทัพออกจากเขา

ทันใดนั้น เพียงได้ยินเสียง "บู้ม" เหลียงต้งที่อยู่ด้านข้างก็พลันร่วงลงไป ศีรษะทิ่มลงไปบนพิ้นหญ้า

ทหารหลายนายรอบด้านคนแล้วคนเล่าไม่อาจทานทนความหนักหน่วงได้ล้มลงไปแล้ว

ไม่ใช่เพียงกลิ่นอายแปลกประหลาดในอากาศเท่านั้น ยังเป็นเพาะว่าหลายวันมานี้เร่งรีบเ

บทที่ 181 มองอยู่ไกลๆ

ทางลับนี้มืดมากเหลียงซินจุดไฟส่องทางในมืออันแล้วอันเล่าจนอันสุดท้ายก็ถูกจุดจนหมด แต่ก็ยังไปไม่ถึงปากถ้ำของทางออก

ไม่มีไฟส่องทางแล้ว หนทางข้างหน้ามืดสนิท นอกจากเสียงน้ำที่ตกลงมากระทบพื้นแล้ว ก็ได้ยินแต่เพียงแค่เสียงลมหายใจและเสียงเดิน ของเหลียงซิน

นางคลำก้อนหิ