บทที่ 161 เก็บไว้ใช้เอง

ตรอกน้อย ในที่มืด

ดวงตาที่มืดหม่นคู่หนึ่งจ้องไปในทิศทางที่เพิ่งได้ต่อสู้กันเมื่อครู่ ในดวงตานั้นฉายแววเกลียดชังและการสูญเสียอยู่เต็มไปหมด

มือของนางจิกไปบนกำแพงไม่ปล่อย เล็บของนางจิกจนโค้งงอไปแล้วแต่นางกลับไม่ได้รู้สึก ถ้าไม่ใช่แข็งขืนยืนหยัดไว้ คาดว่าตอนนี้ได้อ

บทที่ 162 ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต

“ข้าได้ส่งจุยเฟิง และจู๋เยว่ไปตรวจสอบแล้ว ก็จะได้ผลอย่างรวดเร็ว ในหลายวันนี้เมืองหลวงก็เพิ่มกำลังคุ้มกันที่เข้มแข็งมากขึ้น เพียงสามารถออกไป ไม่สามารถเข้ามาข้างใน”

ไม่กี่วันนี้คาดว่าในเมืองหลวงต้องเกิดความไม่สงบระส่ำระส่ายนองเลือดชะโลมคลุ้งตลบหนึ่ง

ดูเ

บทที่ 163 ตั้งชื่อด้วยตนเอง

กล่าวพลาง หลัวชิงเยียนก็จะพลิกตัวลุกจากเตียง คุกเข่าลงขอบคุณอย่างมากมาย แต่เหลียงซินไม่อาจรับการคุกเข่านี้ของนางได้เด็ดขาด

ในฐานะที่เป็นแพทย์ผู้พกพากระเป๋ายาช่วยชีวิตชาวโลกคน ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือรักษาผู้ป่วยทั้งหมดในโลกนี้ให้หาย ผู้อื่นมาก่อนตนเองท