บทที่14 ความรื่นเริง

และหลังจากนั้น เขาก็เหาะหายตัวไปอีกครั้ง บินเชี่ยวชาญเหมือนกับนกนางแอ่น หายไปมาอย่างไร้ร่องรอย

มีคู่ต่อสู้ที่ฝีมือน่ากลัวขนาดนั้นแอบมองอยู่วันในตำหนักของตน ช่างเป็นเรื่องที่ยากที่เฉินเฮ่าจะสามารถข่มตาหลับลงได้

แววตาของเหลียงซีนที่มีความเบิกบานใจเกิดขึ้นเ

บทที่15 ลาก่อนท่านอ๋อง

แต่ทว่านางกลับกัดที่ริมฝีปากของตนเองเอาไว้แน่น ไม่ส่งเสียงอะไรออกมา เหมือนกับว่าเจ็บ แต่ไม่ต้องการให้เขามองเห็น นางไม่อยากแพ้

“ขอโทษต่อน้องอิน มิฉะนั้น ข้าก็จะไม่ที่จะหักมือของเจ้า”เฉินเฮ่าเอ่ยอย่างไม่ไร้เยื่อใยแล้วกวาดมองที่ใบหน้าของนาง

สตรีผู้นี้อดกลั้นไ

บทที่16 ร่องรอยเบาะแส

เมื่อวานก่อนที่จะเข้าไปในคุกใต้ดิน ได้ให้ทั้งสองคนไปที่บริเวณใกล้กับตึกล่ออินเพื่อแอบฟัง ศพของบ่าวที่ข่มเหงเหลียงอินผู้นั้นถูกฝังไว้ที่ไหน

แต่นางที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชที่เลื่องชื่อลือนามในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เพียงมีศพ ก็จะสามารถหาร่องรอยบางอย่างได้