บทที่ 124 พิษกู่หลงงมงาย

ท้องฟ้ามืดสลัวเริ่มค่อย ๆ สว่างขึ้น ขอบฟ้าค่อย ๆโผล่ท้องปลาสีขาวขึ้นมา เหล่าหญิงรับใช้ทั้งผู้เฒ่าและสาวใช้น้อย ๆ ในพระตำหนักอ๋องเจิ้นอันต่างตื่นมากันแล้ว ทำความสะอาดและรออยู่ข้างนอก

เฉินฮ่าวได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ข้างนอก กอดนางสุดที่รักไว้ในอ้อมอก รา

บทที่ 125 เปลี่ยนไปคนละคน

ตั้งแต่คืนวันนั้นผ่านไปแล้ว เหลียงซินเป็นไข้เกือบสามวันไข้จึงได้ลด พักผ่อนอยู่บนเตียงเป็นเวลานานขนาดนั้น ไม่เพียงแต่โรคบนร่างกาย แม้แต่บาดแผลในใจก็ยังรักษาหายดีแล้ว

เหลียงอิ่งแนะนำให้นางพักผ่อนในพระตำหนักต่ออีกหลายวัน แต่เหลียงซินคิดถึงเรื่องศูนย์การแพทย์ทูตสวรรค์

บทที่ 126 เจ้าดูคุ้นตามาก

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่...” เหลียงซินเขย่านางอย่างสงสัย แต่ไม่ว่ายังไงก็ล้วนปลุกนางไม่ตื่น

เป็นเรื่องอะไรกัน? เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่ เพิ่งจะพูดแค่ประโยคเดียวก็กลายเป็นเช่นนี้?

แววตาเหลียงซินเยือกเย็นอย่างกะทันหัน สีหน้าเย็นชากวาดมองไปรอบ ๆ ศูนย์การแพทย์ มั่นใจว่ามีค