บทที่23

ฉีโย่วมองไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย ทันใดสายตาสบเข้ากับสายตาของเหยาซื่อ

เธอหันหน้าไปทางอื่น อย่างรู้สึกผิด

ดิ่ง.

ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก หมอเดินออกมา ขณะถอดหน้ากาก ดูผ่อนคลาย

“หมอครับ คุณย่าของผมเป็นไงบ้างครับ” เหยาซื่อถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

เขาคิดว่าหน่ายนายกำลังเล่นละครเสียอีก แต่เธอกลับเ

บทที่24

เหยาซื่อขมวดคิ้ว ‘ฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้สึกทุกข์ทรมานกับการสูญเสียอยู่เสมอ’

ฉีโย่วแอบเสียใจกับชะตากรรมที่ไม่ยุติธรรมของเธอ เมื่อมืออันอบอุ่นคู่หนึ่งจับไหล่ของเธอ

ฉีโย่วหันหน้าไปทางเธออย่างอ่อนไหว แต่ก็พบกับดวงตาที่สดใสของเหยาซื่อ

ริมฝีปากที่เย็นและนุ่มของเขากดลงบนฉีโย่ว

บทที่25

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฉีโย่วยังคงรับประทานอาหารได้อย่างมีความสุข หลังจากเคลิบเคลิ้มมาตลอดทั้งคืน เธอไม่มีเวลาทานอาหารเช้า และตอนนี้กำลังหิวโหยเป็นอย่างมาก

คนบางคนสังเกตเห็นฉีโย่วในกลุ่มเพื่อนร่วมงาน

“สวัสดีฉีโย่ว คุณจะไปไหน”

ฉีโย่วและหบี่ซือเฉิงอยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานานและทำงานในบริษัทเดียวกัน