บทที่22

ด้วยรอยยิ้มที่จริงจังบนใบหน้าของเขา เหยาซื่อมองไปที่คุณย่าของเขาที่กำลังพูดคุยด้วยความหลงใหล พยักหน้า เอียงหูไปใกล้ฉีโย่ว

“เร็วสิ!”

ฉีโย่วบีบต้นขาของเหมาซื่อด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าที่ไม่แยแสของเหยาซื่อทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ ทว่าในมุมของเจียงเฟิงอี้นั้นถือว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ท

บทที่23

ฉีโย่วมองไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย ทันใดสายตาสบเข้ากับสายตาของเหยาซื่อ

เธอหันหน้าไปทางอื่น อย่างรู้สึกผิด

ดิ่ง.

ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก หมอเดินออกมา ขณะถอดหน้ากาก ดูผ่อนคลาย

“หมอครับ คุณย่าของผมเป็นไงบ้างครับ” เหยาซื่อถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

เขาคิดว่าหน่ายนายกำลังเล่นละครเสียอีก แต่เธอกลับเ

บทที่24

เหยาซื่อขมวดคิ้ว ‘ฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้สึกทุกข์ทรมานกับการสูญเสียอยู่เสมอ’

ฉีโย่วแอบเสียใจกับชะตากรรมที่ไม่ยุติธรรมของเธอ เมื่อมืออันอบอุ่นคู่หนึ่งจับไหล่ของเธอ

ฉีโย่วหันหน้าไปทางเธออย่างอ่อนไหว แต่ก็พบกับดวงตาที่สดใสของเหยาซื่อ

ริมฝีปากที่เย็นและนุ่มของเขากดลงบนฉีโย่ว