บทที่24

เหยาซื่อขมวดคิ้ว ‘ฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้สึกทุกข์ทรมานกับการสูญเสียอยู่เสมอ’

ฉีโย่วแอบเสียใจกับชะตากรรมที่ไม่ยุติธรรมของเธอ เมื่อมืออันอบอุ่นคู่หนึ่งจับไหล่ของเธอ

ฉีโย่วหันหน้าไปทางเธออย่างอ่อนไหว แต่ก็พบกับดวงตาที่สดใสของเหยาซื่อ

ริมฝีปากที่เย็นและนุ่มของเขากดลงบนฉีโย่ว

บทที่25

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฉีโย่วยังคงรับประทานอาหารได้อย่างมีความสุข หลังจากเคลิบเคลิ้มมาตลอดทั้งคืน เธอไม่มีเวลาทานอาหารเช้า และตอนนี้กำลังหิวโหยเป็นอย่างมาก

คนบางคนสังเกตเห็นฉีโย่วในกลุ่มเพื่อนร่วมงาน

“สวัสดีฉีโย่ว คุณจะไปไหน”

ฉีโย่วและหบี่ซือเฉิงอยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานานและทำงานในบริษัทเดียวกัน

บทที่26

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหยาซื่อขับรถมาถึงประตูแห่งหนึ่ง

“เฮ้! ได้เวลาลงรถแล้ว”

ฉีโย่วขยับศีรษะที่ง่วงนอนของเธอ ยืดตัวขึ้นอย่างสบายใจ

“มาเร็ว”

เหยาซื่อส่ายหน้าเปิดประตูเพื่อดึงฉีโย่วออกมาจากรถ

“จับแขนฉันไว้”

“ไม่-”

ฉีโย่วยืนขึ้นโดยไม่รู้ตัว โดยมีเหยาซื่อล็อคตัวไว้

“คุณอยากให้หน่ายนายรู้หรือไง นี่เ