บทที่21

ฉีโย่วรู้จากแม่ของเธอว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน ครั้งสุดท้ายเธอได้พาคุณย่าที่ป่วยไปโรงพยาบาล ตอนนี้ย่าฟื้นแล้ว จึงขอให้แม่ออกมาทานข้าวเย็นด้วยกัน

เจียงเฟิงอี้จับมือของฉีโย่วไว้แน่น พร้อมกับชื่นชมเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุข ทำให้ฉีโย่วรู้สึกอายจริง ๆ กระทั่งเริ่มรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้คงไม่ง่า

บทที่22

ด้วยรอยยิ้มที่จริงจังบนใบหน้าของเขา เหยาซื่อมองไปที่คุณย่าของเขาที่กำลังพูดคุยด้วยความหลงใหล พยักหน้า เอียงหูไปใกล้ฉีโย่ว

“เร็วสิ!”

ฉีโย่วบีบต้นขาของเหมาซื่อด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าที่ไม่แยแสของเหยาซื่อทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ ทว่าในมุมของเจียงเฟิงอี้นั้นถือว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ท

บทที่23

ฉีโย่วมองไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย ทันใดสายตาสบเข้ากับสายตาของเหยาซื่อ

เธอหันหน้าไปทางอื่น อย่างรู้สึกผิด

ดิ่ง.

ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก หมอเดินออกมา ขณะถอดหน้ากาก ดูผ่อนคลาย

“หมอครับ คุณย่าของผมเป็นไงบ้างครับ” เหยาซื่อถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

เขาคิดว่าหน่ายนายกำลังเล่นละครเสียอีก แต่เธอกลับเ