บทที่20

ทันใดนั้นเสียงมือถือก็ดังขึ้น

ฉีโย่วหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและพบว่าเธอถูกพูดถึงในกลุ่มwechat เธอคลิกเปิดกลุ่มและตะลึง ก่อนจะหัวเราะออกมา

เมื่อออกไป ฉีโย่วมองไปที่จีหมานชิง “ฉันจะแนะนำนะ ให้เธอเปิดอ่านแชทกลุ่มสักหน่อยก่อนจะคุยโม้ ช่างน่าขายหน้าจริง!”

จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องน้ำไป

แล้วจีหมาน

บทที่21

ฉีโย่วรู้จากแม่ของเธอว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน ครั้งสุดท้ายเธอได้พาคุณย่าที่ป่วยไปโรงพยาบาล ตอนนี้ย่าฟื้นแล้ว จึงขอให้แม่ออกมาทานข้าวเย็นด้วยกัน

เจียงเฟิงอี้จับมือของฉีโย่วไว้แน่น พร้อมกับชื่นชมเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุข ทำให้ฉีโย่วรู้สึกอายจริง ๆ กระทั่งเริ่มรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้คงไม่ง่า

บทที่22

ด้วยรอยยิ้มที่จริงจังบนใบหน้าของเขา เหยาซื่อมองไปที่คุณย่าของเขาที่กำลังพูดคุยด้วยความหลงใหล พยักหน้า เอียงหูไปใกล้ฉีโย่ว

“เร็วสิ!”

ฉีโย่วบีบต้นขาของเหมาซื่อด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าที่ไม่แยแสของเหยาซื่อทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ ทว่าในมุมของเจียงเฟิงอี้นั้นถือว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ท