บทที่13

แต่เหยาซื่อยังคงสงบเพียงแค่หยิกแก้มของเธอและตำหนิเธอไปว่า “ทำไมคุณไม่บอกพวกเขาไปล่ะ ว่านั่นคือผม”

จีหมานชิงและลู่เสี่ยวหลินรู้สึกมึนงง

พวกเขามองไปที่เหยาซื่อ สังเกตว่าด้านหลังของเขาดูเหมือนผู้ชายในรูปถ่ายมาก!

ฉีโย่วหยุดไปชั่วขณะ ในไม่ช้าก็ตอบกลับด้วยความข้องใจในดวงตาของเธอ

“ฉันกลัวว่าจะทำให้

บทที่14

หลังอาหารค่ำ เหยาซื่อเสนอตัวขับรถไปส่งฉีโย่วที่บ้าน แต่เธอปฏิเสธ

ทว่าชายคนนี้เก่งเสียจริงที่สามารถเปลี่ยนเรื่องคุยกระทั่งให้เธอบอกี่อยู่ออกมา เมื่อรู้ตัวว่าหลุดปากบอกเขาไปแล้ว ฉีโย่วอยากจะตบหน้าตัวเองนัก

“คุณเหยาค่ะ คุณไม่จำเป็นต้อง…” ฉีโย่วพยายามปฏิเสธ

เป็นจังหวะเดียวที่โทรศัพท์ของเขาดังขึ้

บทที่15

เมื่อนั่งดูฉีโย่วโกหกแม่ของเธอได้อย่างเป็นธรรมชาติ เธอบอกว่าเขาเป็นผู้จัดการธุรกิจที่ซื่อสัตย์ เหยาซื่อรู้สึกว่ามันน่าสนใจจริง ๆ รอยยิ้มที่รุนแรงอยู่บนริมฝีปากของเขา

แม่ของฉีโย่วจึงชวนเขาไปทานอาหารเย็นด้วยกัน

“แม่คะ เขายุ่งเกินกว่าจะอยู่ที่นี่นะคะ!” ฉีโย่วตอบอย่างรวดเร็วก่อนที่เหยาซือจะกล่าว