บทที่14

หลังอาหารค่ำ เหยาซื่อเสนอตัวขับรถไปส่งฉีโย่วที่บ้าน แต่เธอปฏิเสธ

ทว่าชายคนนี้เก่งเสียจริงที่สามารถเปลี่ยนเรื่องคุยกระทั่งให้เธอบอกี่อยู่ออกมา เมื่อรู้ตัวว่าหลุดปากบอกเขาไปแล้ว ฉีโย่วอยากจะตบหน้าตัวเองนัก

“คุณเหยาค่ะ คุณไม่จำเป็นต้อง…” ฉีโย่วพยายามปฏิเสธ

เป็นจังหวะเดียวที่โทรศัพท์ของเขาดังขึ้

บทที่15

เมื่อนั่งดูฉีโย่วโกหกแม่ของเธอได้อย่างเป็นธรรมชาติ เธอบอกว่าเขาเป็นผู้จัดการธุรกิจที่ซื่อสัตย์ เหยาซื่อรู้สึกว่ามันน่าสนใจจริง ๆ รอยยิ้มที่รุนแรงอยู่บนริมฝีปากของเขา

แม่ของฉีโย่วจึงชวนเขาไปทานอาหารเย็นด้วยกัน

“แม่คะ เขายุ่งเกินกว่าจะอยู่ที่นี่นะคะ!” ฉีโย่วตอบอย่างรวดเร็วก่อนที่เหยาซือจะกล่าว

บทที่16

ด้วยความช่วยเหลืออย่างมีประสิทธิภาพของเหยาซื่อ ทำให้ฉีโย่วได้กลับมาทำงานหลังจากถูกพักงานไปสี่วัน

แทนที่จะลงโทษเธอสำหรับเรื่องรูปถ่าย บริษัทกลับเพิกถอนการหักคะแนนสามคะแนนของเธอ เพื่อชดเชยชั่วบินที่มากเกินไปของเธอ

ที่โรงอาหารของบริษัท

ฉีโย่วเห็นจีหมานชิงสวมหน้าเศร้า จงใจลุกมาทักทายเธอด้วยรอยยิ