บทที่12

“ฉีโย่ว พูดอย่างนี้มีจุดประสงค์อะไร” ลู่เสี่ยวหลิน ดึงจีหมานชิงที่ยืนหน้าซีดไปข้างหลังเธอและจ้องไปที่ฉีโย่ว “ถ้าคุณเธอมีแฟนอยู่แล้ว ทำไมถึงมานัดบอดล่ะ?”

“มันไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“ฉันก็แค่ไม่พอใจแทน ดูหลอกหลวงไปนะที่เธอมาอยู่ตรงนี้” ลู่เสี่ยวหลินเหลือบมองไปที่นายหลินที่นั่งอยู่บนโซฟา

ฉีโย่วยิ้

บทที่13

แต่เหยาซื่อยังคงสงบเพียงแค่หยิกแก้มของเธอและตำหนิเธอไปว่า “ทำไมคุณไม่บอกพวกเขาไปล่ะ ว่านั่นคือผม”

จีหมานชิงและลู่เสี่ยวหลินรู้สึกมึนงง

พวกเขามองไปที่เหยาซื่อ สังเกตว่าด้านหลังของเขาดูเหมือนผู้ชายในรูปถ่ายมาก!

ฉีโย่วหยุดไปชั่วขณะ ในไม่ช้าก็ตอบกลับด้วยความข้องใจในดวงตาของเธอ

“ฉันกลัวว่าจะทำให้

บทที่14

หลังอาหารค่ำ เหยาซื่อเสนอตัวขับรถไปส่งฉีโย่วที่บ้าน แต่เธอปฏิเสธ

ทว่าชายคนนี้เก่งเสียจริงที่สามารถเปลี่ยนเรื่องคุยกระทั่งให้เธอบอกี่อยู่ออกมา เมื่อรู้ตัวว่าหลุดปากบอกเขาไปแล้ว ฉีโย่วอยากจะตบหน้าตัวเองนัก

“คุณเหยาค่ะ คุณไม่จำเป็นต้อง…” ฉีโย่วพยายามปฏิเสธ

เป็นจังหวะเดียวที่โทรศัพท์ของเขาดังขึ้