บทที่ 839 เข้าร่วมงานเลี้ยง

ตอนเช้า กชนิภาลืมตาขึ้น ดูเวลาแวบหนึ่ง เธอรีบลุกขึ้นทันที

นานมากแล้วที่เธอไม่ได้นอนขี้เกียจแบบนี้ ชีวิตของเธอเหมือนเด็กที่ไม่ที่พึ่ง ต้องวิ่งไปข้างหน้าอย่างดิ้นรน ถึงจะไม่ลำบาก

เมื่อไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย เธอต้องดูแลคุณยายที่อายุมาก และยังต้องเลี้ยงตนเองด้วย

บทที่ 840 เจอเขาแล้ว

กชนิภากับภวิกายกจานอาหารไว้ เดินไปตรงกลางโต๊ะอาหารสีทอง หาที่นั่งริมหน้าต่างนั่งลง

เวลานี้ ด้านนอกเห็นแสงไฟแดงมัวๆ ประกายขึ้นมาบนถนนที่ตัดสลับกันไปมา ทั้งเมืองนี้ เสมือนเป็นเด็กสาวที่เรียบนิ่ง เพริศพริ้งปรากฏอยู่ต่อหน้า

นานมากที่กชนิภาไม่ได้ชื่นชมเมืองนี้อย่างสงบ

บทที่ 841 การช่วยเหลือของเขา

ในโถงงานเลี้ยง ลัลล้ากับเรวัตถือว่าทักทายกันสักหน่อยแล้ว นี่ทำให้มะลิที่อยู่ด้านหลังนั้น ความกล้าที่อยากเข้าไปตีสนิทหายไปครึ่งหนึ่ง

ภวิกาก็ตกใจอยู่บ้าง เรวัต? ไม่ใช่เพื่อนสนิทคนนั้นของพี่ใหญ่หรอ? เขาก็มาด้วย! กชกับเขารู้จักกันหรอ?

กชนิภาเวลานี้อารมณ์ขึ้นๆ