บทที่ 838 พี่ใหญ่ที่เคร่งขรึม

ลัลล้าและมะลิทั้งสองคนรีบไปเลือกชุดราตรีด้วยกันแล้ว กชนิภากับภวิกายังอยู่ในบริษัท

“กช พวกเราก็ไปเลือกกันเถอะ! ไม่งั้นพรุ่งนี้จะไม่ทันนะ”

“ภวิกา เธอรู้มั้ยว่าแถวนี้ที่ไหนมีร้านชุดราตรีที่ดีหน่อย?”

“มีสิ! ฉันรู้จักร้านหนึ่ง ตามฉันมาเลย” ในสายตาของภวิ

บทที่ 839 เข้าร่วมงานเลี้ยง

ตอนเช้า กชนิภาลืมตาขึ้น ดูเวลาแวบหนึ่ง เธอรีบลุกขึ้นทันที

นานมากแล้วที่เธอไม่ได้นอนขี้เกียจแบบนี้ ชีวิตของเธอเหมือนเด็กที่ไม่ที่พึ่ง ต้องวิ่งไปข้างหน้าอย่างดิ้นรน ถึงจะไม่ลำบาก

เมื่อไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย เธอต้องดูแลคุณยายที่อายุมาก และยังต้องเลี้ยงตนเองด้วย

บทที่ 840 เจอเขาแล้ว

กชนิภากับภวิกายกจานอาหารไว้ เดินไปตรงกลางโต๊ะอาหารสีทอง หาที่นั่งริมหน้าต่างนั่งลง

เวลานี้ ด้านนอกเห็นแสงไฟแดงมัวๆ ประกายขึ้นมาบนถนนที่ตัดสลับกันไปมา ทั้งเมืองนี้ เสมือนเป็นเด็กสาวที่เรียบนิ่ง เพริศพริ้งปรากฏอยู่ต่อหน้า

นานมากที่กชนิภาไม่ได้ชื่นชมเมืองนี้อย่างสงบ