บทที่ 840 เจอเขาแล้ว

กชนิภากับภวิกายกจานอาหารไว้ เดินไปตรงกลางโต๊ะอาหารสีทอง หาที่นั่งริมหน้าต่างนั่งลง

เวลานี้ ด้านนอกเห็นแสงไฟแดงมัวๆ ประกายขึ้นมาบนถนนที่ตัดสลับกันไปมา ทั้งเมืองนี้ เสมือนเป็นเด็กสาวที่เรียบนิ่ง เพริศพริ้งปรากฏอยู่ต่อหน้า

นานมากที่กชนิภาไม่ได้ชื่นชมเมืองนี้อย่างสงบ

บทที่ 841 การช่วยเหลือของเขา

ในโถงงานเลี้ยง ลัลล้ากับเรวัตถือว่าทักทายกันสักหน่อยแล้ว นี่ทำให้มะลิที่อยู่ด้านหลังนั้น ความกล้าที่อยากเข้าไปตีสนิทหายไปครึ่งหนึ่ง

ภวิกาก็ตกใจอยู่บ้าง เรวัต? ไม่ใช่เพื่อนสนิทคนนั้นของพี่ใหญ่หรอ? เขาก็มาด้วย! กชกับเขารู้จักกันหรอ?

กชนิภาเวลานี้อารมณ์ขึ้นๆ

บทที่ 842 เขาออกหน้า

กชนิภาส่ายหน้า ลัลล้ากับมะลิถลึงตาใส่เธอแวบหนึ่งแล้วออกไป และกชนิภาต้องการพื้นที่สงบ เธอรู้สึกว่า ถ้าไม่ได้รีบออกไปเร็วขนาดนี้ อยู่ที่ระเบียงก็ไม่เลวนัก

อย่างน้อยก็ไม่ต้องแสร้งยิ้มอย่างหน้าไว้หลังหลอกกับแขกที่ไม่รู้จักเหล่านั้น

ในเวลานี้ ที่หน้าประตูโถงใหญ่ ประตู