บทที่608 หมดหวังอย่างถึงที่สุด

หล่อนไม่รู้จริงๆ ว่ากานิกาณพูดแบบนี้ออกมาเป็นเพราะความมั่นใจของเธอ หรือว่าเพราะเธอรักแบบไม่เห็นแก่ตัวได้จริงๆ

“ถ้าเขาไม่รักเธอ เธอจะไปจริงๆ หรอ?” ลินดาไม่เชื่อว่าเธอจะใจกว้างขนาดนี้

“ค่ะ” กานิกาณตอบหล่อนอย่างจริงจัง

สายตาของลินดาจ้องเธอไว้ ราวกับอ

บทที่609 ความไม่ชอบเมื่อก่อนมลายหายไป

ลินดามองชายหนุ่มที่ยืนฝ่าลมหนาวอยู่ตรงนั้นผ่านกระจกรถไป หล่อนรู้ว่าผู้ชายคนนี้ยินยอมฝ่าลมหนาวยืนรออยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะหล่อน แต่เป็นเพราะกานิกาณ

กระทั่งรถขับออกไปแล้ว โยธินถึงยอมกลับเข้าไป เขายังมีงานที่รอเขาอยู่

ที่นั่งด้านหลังของรถยนต์ที่เงียบ

บทที่610 เขาอยากมาบ้าน

กานิกาณมาถึงบ้านก็ใกล้สี่ทุ่มแล้ว เธอกลับมาถึงในบ้าน มารดาได้ยินเสียงเธอกลับมา เข้ามาถามสักหน่อยแล้ว กานิกาณให้พวกเขาไปนอนกันได้แล้ว ส่วนดาลิศก็หลับไปแล้ว

เธอไม่ได้ปลุกดาลิศ จากนั้นกลับมาถึงที่ห้องอย่างเงียบๆ ปิดประตูไว้แล้ว

เธอถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง ก้อนหินที่อย