บทที่607 ถอยให้ก้าวหนึ่ง

พอกานิกาณดูเวลา สี่โมงครึ่งแล้ว เธอคิดว่าโยธินคงใกล้จะกลับมาแล้ว เธอลุกขึ้นยืนจากโซฟา ดึงเปิดประตูออกมา

ลินดานั่งอยู่บนโซฟา เห็นเวลาผ่านไป หล่อนก็ประหม่าและตื่นเต้นอยู่บ้าง หล่อนไม่รู้ว่าเดี๋ยวพอเจอโยธินแล้วต้องทำอย่างไร โดยเฉพาะหล่อนไม่ได้ถูกเชิญเข้ามาจริงๆ เป็นหล

บทที่608 หมดหวังอย่างถึงที่สุด

หล่อนไม่รู้จริงๆ ว่ากานิกาณพูดแบบนี้ออกมาเป็นเพราะความมั่นใจของเธอ หรือว่าเพราะเธอรักแบบไม่เห็นแก่ตัวได้จริงๆ

“ถ้าเขาไม่รักเธอ เธอจะไปจริงๆ หรอ?” ลินดาไม่เชื่อว่าเธอจะใจกว้างขนาดนี้

“ค่ะ” กานิกาณตอบหล่อนอย่างจริงจัง

สายตาของลินดาจ้องเธอไว้ ราวกับอ

บทที่609 ความไม่ชอบเมื่อก่อนมลายหายไป

ลินดามองชายหนุ่มที่ยืนฝ่าลมหนาวอยู่ตรงนั้นผ่านกระจกรถไป หล่อนรู้ว่าผู้ชายคนนี้ยินยอมฝ่าลมหนาวยืนรออยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะหล่อน แต่เป็นเพราะกานิกาณ

กระทั่งรถขับออกไปแล้ว โยธินถึงยอมกลับเข้าไป เขายังมีงานที่รอเขาอยู่

ที่นั่งด้านหลังของรถยนต์ที่เงียบ