บทที่606 รับมืออย่างสุขุม

สายตาของลินดาผุดอิจฉาขึ้น ถึงแม้กานิกาณจะไม่มีเบื้องหลังครอบครัวที่โดดเด่น แต่ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า เธอมีใบหน้าที่งดงาม บนตัวของเธอก็ยังแผ่กระจายความเรียบนิ่งที่ไม่ตื่นตระหนกอย่างหนึ่ง

ดั่งเช่นตอนนี้ที่ลินดารู้สึกว่าตนเองถูกอารมณ์อิจฉาห่อหุ้มอยู่ แล้วกานิกาณล่ะ? ภ

บทที่607 ถอยให้ก้าวหนึ่ง

พอกานิกาณดูเวลา สี่โมงครึ่งแล้ว เธอคิดว่าโยธินคงใกล้จะกลับมาแล้ว เธอลุกขึ้นยืนจากโซฟา ดึงเปิดประตูออกมา

ลินดานั่งอยู่บนโซฟา เห็นเวลาผ่านไป หล่อนก็ประหม่าและตื่นเต้นอยู่บ้าง หล่อนไม่รู้ว่าเดี๋ยวพอเจอโยธินแล้วต้องทำอย่างไร โดยเฉพาะหล่อนไม่ได้ถูกเชิญเข้ามาจริงๆ เป็นหล

บทที่608 หมดหวังอย่างถึงที่สุด

หล่อนไม่รู้จริงๆ ว่ากานิกาณพูดแบบนี้ออกมาเป็นเพราะความมั่นใจของเธอ หรือว่าเพราะเธอรักแบบไม่เห็นแก่ตัวได้จริงๆ

“ถ้าเขาไม่รักเธอ เธอจะไปจริงๆ หรอ?” ลินดาไม่เชื่อว่าเธอจะใจกว้างขนาดนี้

“ค่ะ” กานิกาณตอบหล่อนอย่างจริงจัง

สายตาของลินดาจ้องเธอไว้ ราวกับอ