ตอน 37
ไม่เคยเสียใจที่เคยรักกัน
บทที่ 37 ได้รับชีวิตใหม่
“เวยเวย”
ภายใต้แสงแดดที่สดใส ใบหน้าไร้เดียงสาของเสิ่นฉ่ายเวยปะปนกับความสับสนจากที่เพิ่งตื่นขึ้นมา และความทุกข์ใจที่ตนอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
ท่าทางที่ดูสับสน ทำให้ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ
“เวยเวย คุ..คุณฟื้นแล้ว?”
ซ่งหมิงเยี่ยวางลูกลง เดินพูดพึมพ
ตอน 38
บทที่ 38 พวกเราเป็นอะไรกัน
ในห้องอันใหญ่โต ตอนนี้เหลือเพียงซ่งหมิงเยี่ยและเสิ่นฉ่ายเวยสองคน
“คุณอย่าขยับตัวซี้ซั้ว ต้องการอะไรก็เรียกแม่บ้านมาก็ได้”
ซ่งหมิงเยี่ยพยุงเสิ่นฉ่ายเวยลงบนพื้นพรมอย่างนุ่มนวล ระมัดระวังราวกับกำลังดูแลเครื่องลายคราม
เสิ่นฉ่ายเวยเบะปากออกมา ออดอ้อนอย่างเอ
ตอน 39
บทที่ 39 สามคนครอบครัวสุขสันต์
ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกละอายใจเล็กน้อย รู้จักกันมาหลายปี แม้จะเคยแต่งงานเป็นสามีภรรยากันมาก่อน แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าเธอชอบกินอะไร
“ซ่งหมิงเยี่ย”
“เสิ่นฉ่ายเวยชิมซุปไปคำนึง ความรู้สึกอุ่นก็กระจายไปทั่วร่างกาย
“ตอนนี้พวกเราเป็นอะไรกัน?”
คำพูดที่เอ่