บทที่ 38 พวกเราเป็นอะไรกัน

ในห้องอันใหญ่โต ตอนนี้เหลือเพียงซ่งหมิงเยี่ยและเสิ่นฉ่ายเวยสองคน

“คุณอย่าขยับตัวซี้ซั้ว ต้องการอะไรก็เรียกแม่บ้านมาก็ได้”

ซ่งหมิงเยี่ยพยุงเสิ่นฉ่ายเวยลงบนพื้นพรมอย่างนุ่มนวล ระมัดระวังราวกับกำลังดูแลเครื่องลายคราม

เสิ่นฉ่ายเวยเบะปากออกมา ออดอ้อนอย่างเอ

บทที่ 39 สามคนครอบครัวสุขสันต์

ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกละอายใจเล็กน้อย รู้จักกันมาหลายปี แม้จะเคยแต่งงานเป็นสามีภรรยากันมาก่อน แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าเธอชอบกินอะไร

“ซ่งหมิงเยี่ย”

“เสิ่นฉ่ายเวยชิมซุปไปคำนึง ความรู้สึกอุ่นก็กระจายไปทั่วร่างกาย

“ตอนนี้พวกเราเป็นอะไรกัน?”

คำพูดที่เอ่

บทที่ 40 ฉันหวังเพียงว่าเธอจะมีความสุขจริงๆ

มองท่าทางตื่นเต้นของเสิ่นฉ่ายเวย ในใจของซ่งหมิงเยี่ยก็เกิดความหึงหวงขึ้นมาเล็กน้อย

“ได้ แต่คุณห้ามฝืนร่างกายเด็ดขาด”

ซ่งหมิงเยี่ยเตือนเสิ่นฉ่ายเวยด้วยความห่วงใย หลายวันมานี้เขาพูดมากผิดปกติ แต่เสิ่นฉ่ายเวยก็เริ่มชินกับความเป็นห่วงของเขาแล้ว